تنهاترین سردار

karimi

به نام او
امروز نیمه شعبان و شهر قم در این روز شلوغ ترین شهر ایران است. در این شلوغی ها گاهی ما آدم ها مهم ترین چیزها و کسانمان را فراموش می کنیم. یکی از این آدم های فراموش شده ی روزگار ما حاج داود کریمی است که دو سال قبل در چنین روزهایی پس از تحمل سالها درد جانکاه جراحت های شیمیایی و بدتر از همه ی اینها نامردی ها و به انفرادی افتادن به اتهامات شگفت آور و… در مظلومیت و بایکوت خبری رسانه ی ملی به شهادت رسید. پس از مرگ غریبانه و دردناکش سیل پیامها و ویژه برنامه ها به راه افتاد و آزاردهندگان دیروزی به سوگواران امروزی تبدیل شدند. بیایید نگذاریم نام و یاد سرداران و سربازان راستین انقلاب را فرصت طلبان متروک و یا وارونه کنند. حاج داودهای زیادی داریم که در گمنامی نظاره گر پژمرده شدن کاشته های خود هستند.آنها در عمل و نه در ادعا عاشق اسلام و ایران هستند.فقط تنها مشکلشان این است که حاضر نیستند به بعضی ها باج بدهند. بیایید به جای فاتحه خواندن ما هم مثل آنها به بعضی ها باج ندهیم.حاج داود از پایه گذاران سپاه و فرماندهان ارشد زمان امام در گمنامی زیست و غریبانه جان داد تا فریاد سر دهد:

با خواری در روزگار/ ننگ باشد زندگانی/ مرگ به تا چنین زندگانی

الموت اولی من رکوب العار

دوست داشتم او را می دیدم و از او درباره ی پدرم می پرسیدم . می دانم که او بر خلاف برخی از دوستان به قدرت رسیده ی پدرم به من اعتنا می کرد!

شنبه هجدهم شهریور ۱۳۸۵ساعت ۱۷:۵۹ نویسنده: علی اشرف فتحی

درباره علی اشرف فتحی

21 تیر 1360 در زنجان زاده شدم. 17 شهریور سال بعد پدرم در کردستان شهید شد. 18 ساله بودم که پس از پایان مقطع پیش دانشگاهی به حوزه علمیه قم آمدم و اکنون در مقطع درس خارج مشغول به تحصیلم. تا خدا چه خواهد ...
این نوشته در فرهنگ و هنر ارسال و , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

1 پاسخ به تنهاترین سردار

  1. بازتاب: یک، دو، سه؛ سلام « تورجان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *