ماه محمد، ماه خدا

علی اشرف فتحی: و چون بیماری پیامبر شدت یافت و در آستانه مرگ قرار گرفت، دخترش فاطمه بر بالین او گریه می‌کرد و می‌گفت:

«فدایت شوم! به خدا سوگند تو همان‌گونه هستی که شاعری درباره‌ات سروده بود:

و أبیضَ یستَسقی الغَمام بِوَجهِهِ      ثِمالِ الیتامی عصمهٍ للأراملِ

(مردی نورانی و نیک‌منظر که [منشأ برکت است به گونه‌ای که] ابر هم از برکت روی او [و آبرویش] آب برمی‌گیرد. او پناه و فریادرس کودکان بی‌سرپرست و پشتیبان نیازمندان و بیوه‌زنان است.)

گویا فاطمه نمی‌دانست که شاعر این بیت، عموی بزرگش ابوطالب بوده که این بیت را در میان قصیده‌ای به نام «قصیده لامیّه» آورده بود. جناب ابوطالب این قصیده طولانی را در روزهای غربت محمد (ص) و فشار سران قریش برای تنها گذاشتن پیامبر اسلام سرود تا نشان دهد که ریش‌سفیدی لزوما به معنای محافظه‌کاری و مصلحت‌اندیشی بی‌جا نیست.

محمد چون شنید که دخترش شعر عمویش را کنار بسترش می‌خواند، چشمانش را به گشود و به سختی گفت:

این شعر را عمویم ابوطالب سروده بود. اما دخترم! شعر مخوان! این آیه قرآن را بخوان:

وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِکُمْ وَمَن یَنقَلِبْ عَلَىَ عَقِبَیْهِ فَلَن یَضُرَّ اللّهَ شَیْئًا وَسَیَجْزِی اللّهُ الشَّاکِرِینَ (۱۴۴ آل عمران)

(و محمد فرستاده‏اى بیش نیست که پیش از او هم فرستادگانى آمدند و درگذشتند. آیا اگر او بمیرد یا کشته شود از عقیده خود برمى‏گردید و عقب‌گرد می‌کنید؟! و هر کس از ایمان خود به خدا به دوره جاهلیت بازگردد تنها به خودش ضرر رسانده و هیچ زیانى به خدا نمى‏رساند و خداوند به زودی سپاس‌گزاران را پاداش خواهد داد.)*

بدین سان محمد در بدترین و بحرانی‌ترین لحظات پایانی عمر نیز که مدام از هوش می‌رفت، رسالت پیامبری خود را فراموش نمی‌کند و به دخترش تذکر می‌دهد که در همه لحظات عمر و حتی در ساعاتی چنین خطیر و دشوار، باید خدا محوریت داشته باشد.

یادمان نرود که پرداختن به فرع و حاشیه و فراموش کردن اصل و ریشه، آفت بزرگ زندگی و باورهای بشر است و برای یک مؤمن، چه چیزی ریشه‌دارتر و اصیل‌تر از خدا؟! آیا در پایان ماه محمد و در آستانه ماه خدا وقت آن نرسیده که دل‌های خود را خدایی و بی‌کینه کرده و کمی به خدا فکر کنیم؟

می‌گویند که شیخ جعفر شوشتری یک بار بر بالای منبر گفته بود که: مردم! کمی و گاهی هم مشرک باشید و خدا را شریک انبوه خواسته‌ها و مقاصد و اهداف خود کنید!

 

*نگاه کنید به انساب‌الأشراف، جلد ۱، صفحه ۵۵۳

 

درباره علی اشرف فتحی

21 تیر 1360 در زنجان زاده شدم. 17 شهریور سال بعد پدرم در کردستان شهید شد. 18 ساله بودم که پس از پایان مقطع پیش دانشگاهی به حوزه علمیه قم آمدم و اکنون در مقطع درس خارج مشغول به تحصیلم. تا خدا چه خواهد ...
این نوشته در دین ارسال و , , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

3 پاسخ به ماه محمد، ماه خدا

  1. محمد می‌گوید:

    حضرت زهراء بعد از دفن پدر بزرگوارشان (معروف است که ) این شعر را فرموده اند : صبت علی مصائب لو انها صبت علی الایام صرن لیالیا … یا امام حسین در روز پایانی عمر شریف خود روزگار را اینگونه مخاطب خود قرار می دهند : یا دهر اف لک من خلیل … همچنین حضرت رضا در تکمیل شعر دعبل خزاعی می فرماید : و قبر بطوس یا لها من مصیبه … حتی شعری بر سنگ قبر شیخ مفید حک شده که منسوب به حضرت مهدی است … گاهی اینگونه احساس می شود که اهل بیت علیهم السلام در مقام احساس و عاطفه ناشی از اندوه مصائب (با حفظ جایگاه علم وعصمت ) خود اشعاری بر زبان جاری می کردند و یا به اشعار شعراء بزرگ عرب تمثیل می اوردند البته ظاهرا حضرت رسول صلی الله علیه و اله در طول عمر شریفشان (شاید به دلائلی ) هرگز نه شعری بر زبان راندند و نه به شعری استناد کردند .
    مطالب خوبی دارید .امیدوارم موفق باشید

    [پاسخ]

  2. بابک می‌گوید:

    ۱- ابوطالب هیچ گاه اسلام نیاورد . بنابر نظر شما اسلام پناهان اصولا نجس بد. به گفته های او چرا استناد می کنید؟
    ۲- مگر حضرت فاطمه به گفته شما معصوم نبود؟

    [پاسخ]

    علی اشرف فتحی پاسخ در تاريخ مرداد ۱۱ام, ۱۳۹۰ ۳:۱۱ ق.ظ:

    ۱- از نظر ما اسلام‌پناهان ایشان ایمان آورده بود و این مسأله با دلایل عدیده‌ای در کتب و مقالات متعدد به اثبات رسیده است.
    ۲- در اینجا چه مسأله‌ای اتفاق افتاده که به عقیده شما با عصمت حضرت زهرا (س) منافات دارد؟

    [پاسخ]

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *