مناسک و واقعیت

 



ورود زائران پیاده نیمه شعبان به حرم امام حسین(ع)

 

صبح چهارشنبه ۲۰ اردیبهشت (۱۳ شعبان) که از نجف به سمت کربلا حرکت کردیم، جاده پر از عراقی‌هایی بود که با پای پیاده برای زیارت امام حسین(ع) در شب نیمه شعبان به سمت کربلا حرکت می‌آمدند. زنان و مردان و کودکانی که در گرمای چهل درجه با اشتیاق طی طریق می‌کردند و این صف زائران پیاده تا کربلا مشهود بود.

بر خلاف زیارت پیاده اربعین که حضور ایرانیان در آن کاملا محسوس است، در زیارت پیاده نیمه شعبان به ندرت شاهد حضور ایرانی‌ها بودم. حتی روز پنج‌شنبه که جمعیت زائران در کربلا پنج شش برابر روز قبل شده بود، باز هم تعداد ایرانی‌ها بسیار کمتر از زائران عراقی بود.
دومین تفاوت مهم زیارت نیمه شعبان با زیارت اربعین، تأکید خاص امامان شیعه بر اهمیت و فضیلت ویژه زیارت امام حسین(ع) در شب نیمه شعبان است. دست‌کم از سه امام شیعه (امامان چهارم، پنجم و ششم) در متون روایی شیعه نقل شده که شیعیان تا بکوشند شب نیمه شعبان خود را به کربلا برسانند و آیین و آداب توبه و استغفار را در کنار مزار حسینی انجام دهند.

الان در نیمه‌های شب نیمه شعبان، ظرفیت بسیاری از خیابان‌ها و کوچه‌های کربلا پر شده و حرکت به سختی انجام می‌شود. با وجود گرمای ۳۴ درجه‌ای نیمه‌های شب، تعداد زیادی از مردم روی زمین نشسته و به نشانه شادی تولد آخرین منجی، شمع روشن کرده‌اند و یا هلهله‌کنان و کف‌زنان در حال حرکت هستند.

بعید نیست که با حرکت شب نیمه شعبان به سمت روزهای خنک ابتدای بهار، جمعیت ایرانیان زائر نیز افزایش یابد. بی‌گمان تصور و انگیزه بسیاری از این زائران، ربطی به جدال‌های سیاسی دولت‌های منطقه ندارد و از واقعیتی قابل استمرار برخوردار است.
ویتگنشتاین معتقد بود که آیین‌ها و مناسک همواره رو به زوال و فرسودگی می‌روند، جز آیین‌هایی که واقعی هستند. او از «بوسه» به عنوان آیینی واقعی و زوال‌ناپذیر یاد کرده بود. اما آیین‌های فزاینده و کاملا واقعی شیعیان را باید یک استثنای دیگر برای این سخن ویتگنشتاین دانست.

حکایت مناسک و شعائر شیعی، واقعیت خونی است که نه فقط در رگ‌ و ذهن شیعیان، بلکه هنوز در رگ‌های شهیدان کربلا جریان دارد.
بنا به نقل استاد بزرگ‌مان آیت‌الله‌العظمی شبیری زنجانی از خاندان مادری برادران زنجانی (آیت‌الله سید ابوالفضل و آیت‌الله سید رضا زنجانی؛ دو مجتهد مشهور آزادی‌خواه و حامی مصدق و بازرگان)، در جریان حمله وحشیانه وهابی‌های حجاز به کربلا در اوایل دوره قاجار (حدود دو قرن پیش) که منجر به قتل‌عام وسیع شیعیان و غارت و تخریب حرم امام حسین(ع) شد، جد مادری حضرات آیات سید ابوالفضل و سید رضا زنجانی به همراه استادش که مجتهد مطرح کربلا بوده است در گوشه‌ای مخفی شده و از قتل‌عام مصون می‌مانند. بعد از هجوم وهابی‌ها به سمت نجف، این دو روحانی به مزار امام حسین(ع) می‌روند و می‌بینند نه تنها ضریح چوبی سوزانده شده و با آتش آن قهوه درست کرده‌اند، بلکه قبر مطهر امام نیز تخریب شده و گوشه‌ای از آن نیز شکاف برداشته است.
آنها دست در داخل آن شکاف کرده و با پیکر سالم امام مواجه می‌شوند که خون از آن جاری است. مقداری از خاک خونین اطراف جنازه مطهر را به تبرک برمی‌دارند و قبر را می‌پوشانند.

آن خاک چندین دهه در اختیار فرزندان این دو روحانی بوده و کرامت‌های خاصی از آن مشاهده کرده‌اند که در کتاب «جرعه‌ای از دریا» مفصلا از آیت‌الله‌العظمی شبیری زنجانی نقل شده است.

درباره علی اشرف فتحی

21 تیر 1360 در زنجان زاده شدم. 17 شهریور سال بعد پدرم در کردستان شهید شد. 18 ساله بودم که پس از پایان مقطع پیش دانشگاهی به حوزه علمیه قم آمدم و اکنون در مقطع درس خارج مشغول به تحصیلم. تا خدا چه خواهد ...
این نوشته در دین ارسال و , , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

1 پاسخ به مناسک و واقعیت

  1. ش می‌گوید:

    چطور جرات کردند دست در شکاف قبر بکنند؟!

    [پاسخ]

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *